محرم چگونه بود و ما چگونه باشیم؟

دیروزهای تاریخ که کهنسالان از  آن به قدیم الایام  یاد می کنند،  هنوز  سلیقه های ملی مخلوط نشده بود هر کس لباس محله خویش را  می پوشید، غذای مرسوم همان  دیار را می خورد و به همان میهمان پذیرایی می کرد.
ایرانی ها با شروع  محرم  وسایل زینتی خانه ها را ، حتی در بعضی  موارد  پرده های نصب شده ی  خانه را  باز می کردند، زنان زینت آلات را  از خویش دور می ساختند، غذای مرسوم ایام  شادی را طبخ نمی کردند، قیافه ای که گویای  نشاط  و  شادمانی بود نداشتند، زیرا نشان حزین بودن از مقدمات عزاداری است.
از عطرهای  خوشبو کننده غیر گلاب تا صرف  اطعمه ، آجیل و  تخمه  که  مخصوص زمان سرور و شادی بود اجتناب می کردند. سر درب  خانه بدون این که روضه  خوانی داشته باشد سیاه می زدند، زندگی روزانه خویش را با رفتن به روضه شروع می کردند. زن و مرد از آن چه آرایش استنباط می شد خودداری می نمودند. حتی محرم و صفر سرو صورت را اصلاح نمی کردند.
حضرت آیت ا... العظمی مرحوم  حاج سید محمد هادی میلانی  مراسم  روضه خوانی داشتند، به  هنگام  نشستن  در جایگاهشان، چون  دیدند پتوی ملافه کرده ی سفیدی جهت نشستن ایشان مهیا نمودند دستور دادند برداشتند.
روضه خوان ها روز  تاسوعا  و  عاشورا  پا و سر برهنه درکوچه و بازار و خیابان دیده
می شدند.
 به هر حال  آن قدر  نشانه های  جالب توجه  از  عزاداران  دیده  می شد  که   سیاه پوشیدن، رسمی معمولی و همه جائی بود. و ای کاش! تمامی آن چه سنت بود، دوباره  برقرار می شد.

این هم کار تبلیغاتی بخش تبلیغات واحد فرهنگی-پرورشی پایگاه که توسط چند ارگان و تشکل دیگه در سطح استان و شهر تهران توزیع شد(البته در سایز کوچکتر)

فایل هدیه رو هم میتونید از اینجا دریافت کنید